လူငါးဆယ္စာ လိမ္ညာမႈေျမာက္တဲ့
ဒုတိယရက္...
အဂၤါေန႔ နံနက္မွာ ရွက္တက္ခဲ့တယ္
မဟုတ္ဘူး ဒါ..အလကၤာမဟုတ္ဘူး
နမိတ္ပံုမဟုတ္ဘူး
လူတခ်ိဳ႕မ်က္၀န္းအိမ္ထဲက အံၾသတႀကီး
သိမ္ငယ္ေစမႈကို ငါဖတ္ရွားခဲ့တာ
ငါ့မွာေလ ေက်ာဖက္ကဓါးျမလိုပဲ
ေဆာင္းရာသီေတြ ငါ့ေက်ာမွာေအးခဲတယ္
ေႏြရာသီေတြ ငါ့ေက်ာမွာပူခဲ့တယ္
မိုးရာသီေတြ ငါ့ကုိယ္ေပၚရြာက်ခဲ့တယ္
ငါေလ ၾကက္ေျခခတ္နဲ႔အေၾကာင္း
အဓိက ကေတာ့ ငါ့မိုးတိမ္ေၾကာင့္
ေကာင္းကင္ရဲ႕ရင္ခြင္မွာရွိတာကို ေနာက္မွသိခဲ့ရတယ္
ဒါဆို...ငါ ဘာလဲ
နတ္ဆိုးတို႔ရဲ႕ မွတ္ခ်က္မွာ ေကာင္းေၾကာင္း
အထင္မခံပါရေစနဲ႔
ငါေလ...........
ငါကေလ..........
အရွံဳးခံၿပီး လိမ္လည္မႈကို က်ဴးလြန္သူပါ။
မင္းမင္း
ရလဒ္
ပထမ အႀကိမ္ေျမာက္ ကဗ်ာရြတ္ပြဲ
မေန႔က ကၽြန္ေတာ္တို႔ၿမိဳ႕ေလးမွာ ကၽြန္ေတာ္တို႔သူငယ္ခ်င္းေတြေပါင္းၿပီးေတာ့ ကဗ်ာရြတ္ပြဲေလးလုပ္ျဖစ္တယ္။ ၿမိဳ႕နယ္ဆိုင္ရာ ပြဲေလးကို တရား၀င္ျပဳလုပ္ခြင့္ ရခဲ့တယ္။ ေပ်ာ္ဖုိ႔ေကာင္းပါတယ္။ ၀ါသနာရွင္အေနနဲ႔ ပထမအေတြအၾကံဳပါပဲ။ စင္ေပၚေရာက္ေတာ့ ဒူးေတြတုန္လိုက္တာဗ်ာ။ေနာက္မွ မနည္းမု႔ထည္းရြတ္ရတယ္။ အသံေတြမတုန္ေအာင္သတိလည္းထားရနဲ႔ ရင္တမမနဲ႔ ပြဲေလးက လွပေသသပ္စြာ ၿပီးဆံုးခဲ့တယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ပို႔ေတြကို တက္ႏိုင္သမွ်အသစ္ေတြျဖစ္ေအာင္ျပဳလုပ္ပါမယ္လို႔ ကတိတစ္ခုကို နက္ေပၚတင္ထားလိုက္ၿပီဗ်ာ။ ခ်စ္ေသာသူလည္း ေအးျမပါေစ။
LEER MÁS...ငယ္ငယ္တုန္းက ကဗ်ာတစ္ပုဒ္
ရြတ္ဆိုဖူးတဲ့ေကာင္ေလ...
သူ႔လက္မွာ ေက်ာက္ထက္စာသားေတြထြင္းမယ့္
၂၁ရာစု လူရိုင္းသမိုင္းစာမ်က္ႏွာေတြ
သူ႔ မ်က္လံုးမွာ သက္တန္႔ေတြခင္းမယ့္
ဆင္စြယ္ေရာင္ ေမ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြ
အားအင္ခ်ိနဲ႔ေနတဲ့ စိတ္ ေမ်ာလြင့္ေနရဲ႕
ေနာက္လက္တစ္ဖက္က ေလေပၚထြင္းမယ့္
၂၁ရာစု လူယဥ္ေက်းတို႔ရဲ႕ ဒ႑ာရီလက္ကမ္းပံုျပင္ေတြ
ေနာက္မ်က္လံုးတစ္ဖက္မွာေတာ့ အိမ္မက္ေတြခင္းမယ့္
ကာလာမဲ့ ေစစားခ်က္ေတြ
စြမ္းစြမ္းတမံနဲ႔ပဲ စိတ္ဟာ ေမွးစက္ေနရဲ႕
ထၾကေတာ့..ထၾကေတာ့
လိ္ုအပ္ခ်က္ေတြထဲက လင္းလတ္ၾကယ္တစ္ပြင့္လို
ေတာက္ပမႈ႕ေတြထဲက ထၾကေတာ့
ညဟာ ပို လင္းလာပါရဲ႕။ ။
မငး္မင္း
မလြဲႏိုင္တဲ့ ဆက္သြယ္ေရး
ကြန္ယက္ေတြႀကား
ငါတို႔မွာ...
အသံ အနံ အၾကား အျမင္
ဘာတစ္ခုမွ မရရွိေအာင္
ေ၀းေနၾကရ
လူ႔စည္းမ်ဥ္းမ်ားက
တံတိုင္းျခားေနခဲ့ရ
အနာဂတ္မွန္ေတြ
မွိန္ပါးေနခဲ့ရ
ငါ..ဟာ ထာ၀ရ
သံမဏိ အနာတရေတြျဖစ္ခဲ့ရ
ဒီလိုပဲေပါ့..အခ်စ္ဆိုတာ
အရမ္းညိဳခဲ့ေတာ့ မရႊာႏိုင္တဲ့
မိုး လိုပဲ
တိတ္တိတ္ေလး ျမတ္ႏိုးေန
ၿငိမ္ၿငိမ္းေလး လြမ္းဆြတ္ေန
ေျဖးေျဖးေလး ေၾကကြဲေနရ
ညွင္ညွင္သာသာေလး တမ္းတေန
အခ်စ္ဟာ..အဲ့ဒါေတြနဲ႔
ညိဳေနတဲ့ မိုးတိမ္တစ္ခုေပါ့
တစ္ခါတစ္ေလေတာ့
ပြင့္သစၥ ဂႏာၱရအလယ္မွာ
ဆာေလာင္သလို
ဒဏ္ရာမ်ိဳးကို တမ္းတမိပါရဲ႕
ဒ႑ာရီတစ္ခုလိုလည္း
ဂႏာၱ၀င္ဆန္ခဲ့ပါရဲ႕
ေကာင္မေလးေရ..
တစ္ခါေလာက္ေတာ့
အျပံဳးကို မ်က္လံုးခ်င္း
ဖလွည္ခ်င္ပါရဲ႕။ ။
တခ်ိဳ႕တစ္ေလက
မိုးရြာခ်ိန္မွာ
မိုးေရထဲက ေကာင္းကင္ကို
ေမာ့ၾကည့္တယ္
တခ်ိဳ႕ကေတာ့
မိုးရြာခ်ိန္မွာ
မိုးရိပ္ထဲက ေကာင္းကင္ကို
ေမာ့ၾကည့္တယ္
ငါ...တခ်ိန္တုန္းက
မိုးရြာခ်ိန္မွာ
ေလာကဓံ ကိုျမင္ဖူးတယ္
မိုးရြာထဲမွာလား
မိုးရိပ္ထဲမွာလား
.............................
မိုးေပါက္ေတြၾကားမွာလား
မိုးခိုရာေနရာမွာလား
...ေလာကဓံက ၿပံဳးလို႔...
ငါ.......တခ်ိန္တုန္းက
.....မိုး နဲ႔...ၿပံဳးလို႔.......
ေမွာင္ခဲ့တယ္....မဲခဲ့တယ္
မိုးစက္ေတြနဲ႔
တခ်ိဳ႕လူေတြက ..မုန္ယိုခဲ့တယ္
ငါကေတာ့....မိုးေငး
တခ်ိန္က...ငါ့ကိုငါ..
ရြာက်ခဲ့ဖူးတယ္..
..........မိုးေငး..........။ ။
တစ္ခါတုန္းက မမေရ....လႊမ္းတယ္ဆိုတာထက္ ေသမတက္ခံစားခဲတဲ့သတိရျခင္းနဲ႔ လြမ္းဆြတ္ျခင္းေတြကိုပ်ိဳးထားတယ္။ဒီေန႔ မမ ကို သြားရွာခဲ့တယ္ဗ်ာ။ မေတြ႕ဘူး။ ေစာင့္ေမ်ာ္လင့္ျခင္းေတြနဲ႔သာ ေၾကကြဲခဲ့ရတယ္။ ဘယ္ဆီမွာ မမ ရွိေနမလဲ။ ဘယ္အခ်ိန္မွာ မမ ကိုျပန္ေတြ႔ရမွာလဲ။ မမ အရင္အတိုင္းပဲလား။ ၾကားရတာေတာ့ ဆံပင္ ကို မ်က္၀န္း တဖက္ဖံုးထားတယ္တဲ့။ ဒါဆိုလဲ မမ ကလွေနမွာပါပဲ။ တစ္ခါမွ နင့္နင့္နဲနဲမခ်စ္ဘူးခဲ့တဲ့ေကာင္မို႔ ရူးတယ္။ မျဖစ္ႏိုင္မွန္းသိလွ်က္နဲ႔ ေမ့မရတာ။ မရႏိုင္မွန္းသိလွ်က္နဲ႔ တမ္းတတာ...မမ..မမလို႔ေခၚတဲ့ မြန္ေရ....ခ်စ္တယ္။ ထာ၀ရခ်စ္တယ္။
တစ္ခါတုန္က မမ အေၾကာင္းေရဖူးတဲ့ကဗ်ာေလးကို ျပန္တင္လိုက္တယ္ေနာ္။
အဲ့ဒါ...ဒီကဗ်ာရဲ့ေခါင္းစဥ္ေပါ့....တစ္လံုးတည္းေနာ္
ေမွာ္ ရြင္ မ်က္ ၀န္း
ခ်စ္ ရင္ မွာ စြန္း
က ေ၀ လင္း တို႔
ျဖန္႔ ဟုန္ ခဲ့ သည္
-ရိုက္ စည္း မ မွန္
ႏွ လံုး သား သံ
တုန္ လွ်ား ဟိန္း မြန္း
သက္ ျပင္း ဆို ၿပီ
ေလ လြင့္ ဆံ ႏြယ္
ဆင္း က် ၾကံဳ ခိုက္
-ၾကည္ လဲ့ ခ်ိဳ ရွိန္း
သာ ယာ တိမ္း ယံ
မိန္ ေမာ အ သံ
ညာဥ္ ယံ ေရာင္ နက္
လင္း ပ်ံ ေစ သည္
-ေလ ယိမ္း ယဥ္ တိုက္
ႏႈိး မဲ့ ကိုယ္ ဟန္
သိမ္း တိုက္ မာန္ မည္
ရႈိက္ တံု သည္း ကို
ဆြဲ ေဆာင္ ပ်ိဳး သည္
နႈိး ထ ခ်စ္ ကို
လြမ္း ထန္ တိုး ၏။ ။
ကၽြန္ေတာ္ သားသားေလး ေမာင္မင္းမင္းမွာ ဘေလာ့မွ အနားယူေနရာမွ(ရန္ကုန္-မွာ Connectionမေကာင္းလို႔
ျပန္မျပင္ျဖစ္တဲ့ blogေလးကို)ခု စိတ္ညစ္ခံ၊ အခ်ိန္ကုန္ခံ၊ ေငြကုန္ခံျဖင့္ ျပန္လည္ျပင္ဆင္ေနခ်ိ္န္အတြင္းမွာ အမွား
မ်ားရွိရင္ေတာင္းပန္ပါတယ္။ ဆက္လတ္ၿပီးႀကိဳးစားသြာပါမယ္လို႔ ေျပာၾကားရင္း............................
အသစ္မတင္နိုင္ေသးဘူးဗ်ိဳ႕။
ဆရာတာယာမင္းေ၀ေရးခဲ့သလို
``ခ်စ္ျခင္းဆိုတာ
ေမွာ္ဆရာတစေယာက္ရဲ႕
နီဂံုးလိုေနာက္ဆံုးမွာ
မီးခိုးလံုးမ်ားျဖစ္သြားမလာ´´ဗ်ာ
မရြာခင္ညိဳတဲ့ မိုးတိမ္လိုထီးနဲ႔
ညေန၅နာရီခြဲဆည္းဆာအလွလို
မင္း....ငါ့ေရွကျဖတ္ေလွ်ာက္ခဲ့တယ္
ေမြးကာစသမင္တစ္ေကာင္ရဲ႕မ်က္၀န္းမ်ိဳးနဲ႔
ငါ့ႏွလံုးသား ကို ဆယ္ႏွစ္ၾကာသုသန္လို
မင္း.....စိုးမိုးၿပီ
၁၂ႀကိဳးေတာင္တန္းလိုပါးျပင္က
လ်က္စီးဆင္းေတြကို မင္း
ျမတ္ႏိုးစြာအုပ္မိုးခြင့္ျပဳပါေတာ့
ဒါထက္တိတိက်က် ပံုသြင္းထားတဲ့
မင္းရဲ႕ လက္ဖ၀ါးခ်ိဳခ်ိဳေလးမွာ
ေႏြးေနပါစ ေအးပါစ
တကယ္ဆိုမင္းအတြက္
စာရြက္တစ္ရြက္မွာေတာင္
အမွားခံခ်င္တဲ့ေကာင္မဟုတ္ဘူး
မင္းကေတာ့ ငါ့ႏွလံုးသားတြက္
လြမ္းသူပန္းေခြေလးပဲခ်ေပးခဲ့တယ္ေပါ့
အကၡရာေတြမေသခ်ာေတာ့ဘူး
အမွန္း နဲ႕ အခ်စ္
ေျပာင္ျပန္ျဖစ္ေနၿပီ
ေျမြတစ္ေကာင္လို
ရက္ေပါင္း၁၈၀ေက်ာ္စာ
ႏွစ္လိုမႈေတြအံုမႈိင္းေနၿပီ
ဒီေတာ့...
တိမ္ညိဳ...မိုးမရြာနဲ႕
ငါ..ညေန၅နာရီ အခ်ိန္ကို
ဆြဲယူလိုက္ဦးမယ္။ ။
ေကာင္းေသာအရာေတြေရာက္လာပါေစလို႔ဆုေတာင္းေပပါတယ္။
"ည"
ဘ၀တိုက္ပြဲက
စာလံုးေပါင္းတစ္ခုနဲ႔ဒါ
ေႏွာင့္ေႏွးၾကန္္ၾကာမႈ
ပ်ံသန္းမႈတစ္စံုတစ္ရာ
ပါ၀င္စီးေမ်ာပ်ံသန္း....
-ၿကယ္ေၾကြတစ္ပြင့္နဲ႔
လင္းလတ္ဖို႔ငါ့မွာ....
ခံစားခ်က္ကဗ်ာ
ဘယ္မွာေပ်ာက္ရွခဲ့လဲ
ျပန္ရွာေပးပါ
-ရုပ္လံုးကိုထုဆစ္
ေရွဆူးေညုင့္ေတြနဲ႔
အထာည္ေဟာင္းတစ္ခုလို
နံရံထက္မွာမက္မက္ရပ္ေနခဲ့လား
-ပလပ္ေဖာင္းေပါက္က
ေလလြင္ငါတို႔ဟာ
ေပါင္မုတ္တစ္လံုးနဲ႔
မနက္ျဖန္ကိုဘာေတြမ်ား
အာဟာရေပးရမလဲ
-အိမ္မက္စိတ္ကူးနဲ႔
ေနေရာင္ျခည္တစ္ခ်ိဳ႔တ၀က္
ေမ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြနဲ႔
ေပးႏိူင္တဲ့အရာလို
ေက်းဇူးျပဳခဲ့။ ။
မင္းမင္း



